Mijn zoon is jarig………en het linkse tuig is gelukkig.

.

.

Hij wordt vandaag zes jaar!

.

Vele oma’s en opa’s en vaders in Nederland krijgen hun kind niet te zien als de kleinzoon of (klein)dochter jarig is.  

.

Andere opa’s en oma’s en moeders wel en ze maken zich geen zorgen om de andere helft van de familie.

Het zal me niet verbazen dat vele van deze mensen vol liefde op de SP stemmen en multiculti liefhebbers zijn. Korter gezegd en generaliserend; het linkse tuig. Als ze moeten kiezen tussen het knuffelen van een moslim, een Griek, een vreemdeling en een vader die zijn eigen  kind wil knuffelen dan is de keuze snel gemaakt.  

.

Als de gedupeerde oma ondertussen de pijp uitgaat of de vader ligt in de kreukels of wat voor ander ergs dan ook. Pech gehad. Menslievendheid kent zijn beperkingen. Hun menslievendheid voor Europa en de hele wereld is grotesk en diep en waarachtig en eeuwig. Samen zijn we sterk.

.

Wacht maar totdat je zoon in de verre toekomst voor de deur staat. En als oma die streefdatum niet haalt, dan heeft ze pech gehad. In mijn geval is dat te verwachten. Wel stemmen ze ondertussen PVDA, want het is erg zielig als mensen uit het land gezet worden. Iedereen heeft recht op geluk en samenzijn.

.

Ik heb alle hypocrisie geaccepteerd en weet dat het in Nederland is ingeburgerd. Het is kletsen tegen een muur van ongeloof en hypocrisie.

.

Ik filosofeer nu even door voor mezelf en zie wel wat ik daarvan leer. Het is voor mij een surrealistische dag en ik kan niet iedere dag ongevoelig en onnadenkend zijn over zoiets als je eigen bloedeigen kind op nog geen tien minuten fietsafstand.

.

De vervreemding voor mijn zoon (die mijn ex zo graag wil) lijkt al toegeslagen. De laatste keer dat ik hem heel even op een afstandje zag, voelde ik niks meer en dacht zelfs. ‘Wie is dat? Wat een debiel! Het lijkt wel een kind van een ander! Uit verbazing keek ik wat langer als normaal, want dit was wel heel erg vervreemdend, totdat de moeder weer aanstalten maakte om te gaan bellen met de overheid. Seintje om toch maar weer op te rotten. Dat is alweer drie maanden geleden.   

.

Ik moet leren accepteren dat ik tot het moment dat mijn zoon voor de deur staat, een foute man ben geweest. Familie en vrienden van de moeder gaan waarschijnlijk pakweg 15 tot 20 jaar volhouden dat ik een foute man ben. Dat spreekt van doorzettingsvermogen! Geen zwakte wordt getoond en jarenlang wrijft men hatelijk in de handen met de bijtende woorden; ‘Die vader van jou is hardstikke fout jongen!’

.

Het kan best zijn dat de moeder nog een keer een zwak moment krijgt en er iets op poten wordt gezet, maar dat ketst toch weer af. Voordeel ervan is dat ze wel weer kunnen verder leven als een goedaardige moeder die alles geprobeerd heeft. Wat echter niet waar is, want alle goede bedoelingen zijn nooit doorgezet of uitgevoerd. Ze stranden allemaal voortijdig door haar onuitputtelijke haatlusten en de vader krijgt de schuld.

.

De dag dat de jonge volwassene voor mijn deur staat, ben ik echter verplicht om de vergevingsgezinde en goedaardige man te zijn die zijn zoon verwelkomt.

.

Pakweg 15 jaar lang wordt je gemanipuleerd, gechanteerd en verdoemd (wat niet als zodanig wordt erkend, want ik ben vrij in mijn handelen, hahaha) waardoor je geen enkel contact met je kind mag hebben en dan…………. moet je opeens vergevingsgezind en lief zijn.

En als het dan zover is wrijven diezelfde mensen zich in de handen van vreugde en worden heel blij als de zoon constateert dat die ouwe een hele aardige en betrouwbare man is. ‘Wat een geluk voor die zoon, wat mooi voor hem.’

.

En daar zit nou net de kneep. Wat een verdeeldheid voor die jongen! Persoonlijk ben ik voorstander van excuus van de moeder en omgeving anders heeft de relatie weinig zin en kun je nooit met een schone lei beginnen. Eigenlijk ben ik er al 99 procent zeker van dat dit voor mij de enige weg is.

.

Volgens de opiniepeilingen en algemene verwachtingen gaat het linkse tuig helemaal geen excuus aanbieden.

.

Maar de zoon gaat dan toch doorkrijgen dat dit een heel erg gemeen spelletje is geweest? De feiten waar hij jarenlang mee opgevoed is, blijken later niet te kloppen. Wie moet hij nu geloven? Hij zal waarschijnlijk partij gaan kiezen om niet langer met deze verdeeldheid en ellende verder te leven. Dus de kans dat hij na het leren kennen van zijn vader (en het blussen van zijn nieuwsgierigheid) uiteindelijk het hazepad zal kiezen (en kiezen voor het oude en vertrouwde) is groot. Wie is wederom de pineut? De vader. Daarom is excuus het beste, want dat neemt die verdeeldheid weg en wordt de kans op een langere band mogelijk.

.

We zien allerlei verzoeningen op tv tussen ouder en kind, maar hoe lang deze duren, hoe kortstondig en hoe oppervlakkig deze kunnen zijn is niet interessant voor de algemene opinie. De werkelijkheid is vaak hard en anders. De vervreemding en de verschillen zijn vaak te groot geworden.

.

Het linkse tuig helpt dus waarschijnlijk (alweer) niet mee aan een verzoening en na vele jaren laten ze een zoon, opnieuw in een soort verdeeldheid achter door geen excuus aan te bieden. Als ik twintig jaar lang slecht spreek over een man (die ik niet ken en waar ik de harde feiten niet van ken) maar wel een jarenlange negatieve bijdrage lever om een vader bij zijn zoon (en andersom) weg te houden, dan voel ik mij verplicht om later excuus aan te bieden voor mijn hypocriete gedrag. Dat zou bevrijdend voor mijzelf werken en dus ook voor het linkse tuig.

.

Maar ach, wie ben ik. Mijn omgeving zit ook vol met links tuig dat toekijkt en ze kunnen volmondig het volgende beamen; Ik heb ook helemaal niets gedaan om de verbroken verhoudingen weer op het goed pad te krijgen.

.

Dus als de moeder van mijn kind het wil dan mag ze later voluit gaan brullen en schelden tegen mijn kennissen en omgeving. Ze hebben er ook geen reet aan willen veranderen. Ze hebben het wel in stilte gewenst, maar dat telt niet echt.

.

En als ik me nu weer inleef in de gemiddelde burger kan ik niet anders concluderen: Ik ben slechts een gestoorde gek die gelooft dat de eeuwige Euro omvalt.

.

Ik ben slechts een mier en mijn woord is bijna niets; misschien een beetje meer als het op internet wordt geplaatst en dat is bij voorbaat zielig en misplaatst.

.

Zal ik drukken op de knop publiceren?

.

Publiceren lijkt nu meer op therapeutiseren.

.

Gratis therapie die door onbekende ogen en oren wordt beoordeeld, verguist of waarschijnlijk; niet gelezen.

.

Toch werkt het therapeutisch.

.

Internet als therapeutisch podium. Misschien wel vaker dan we willen geloven, want we willen af en toe iets kwijt als gewone mensen niet meer naar je willen luisteren. Toch wel weer zielig.

.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Mijn zoon is jarig………en het linkse tuig is gelukkig.

  1. Heb hetzelfde achter de rug met dochter.
    eerst X aantal keren in het gerecht om een goede bezoekregeling te krijgen; eenmaal per week–4 uur.Jaar in jaar uit stipt op tijd opgedraafd.Moet zeggen; mijn dochter was een echt vaderskind en ging er onder door door die toestanden.
    Tot 12 de jaar stipt iedere week stipt op tijd.Toen ervoor naar groningen verhuisd; zij had een buskaart.
    Als ze zin heeft an ze komen; altijd welkom; hier is de sleutel.
    kwam niet
    met moeder gebabbeld; natuurlijk was ze opgezet door familie om niet te gaan.
    ik heb gezegd: als ze een lange periode niet niet komt, dan hoeft ze nooit meer te komen.
    na 7 maanden; nog niks nmog een kmeer gewaarschuwd.geen resultaat.
    Doei, de mazzel het ga je goed.
    tot haar 21 nog een paar opgedraafd als ze zich in de nesten had gewerkt.
    Maar nu al jaren niet meer gezien; prima zo.
    De moeder heeft natuurlijk nog lopen te klagen; maar dat was wat ze wilde.

    iemand die gaat scheiden en de koters zijn jong: verbreek het contact.
    dat is het beste.
    Nieuwe vriendin; maak nieuwe koters.Is niet zo moeilijk.
    Vriendin met koters; nooit aan beginnen; de misere van anderen opruimen…

    Je bent nooit meer dan een bezoekende oom.
    Als je denkt dat is niet zo, maak je je schuldig aan zelfbedrog.

    • Das het beste. Ja.

      Vrouwen met opoffering en een beetje barmhartigheid vind je nauwelijks.

      Ik richt echter mijn onvrede niet meer zo op de moeders.

      Het zijn opa’s en ooms en neefjes en broers die als laffe konijnen alles maar goed vinden en zich laten misbruiken door de grilligheid van de moeders.

      Meer populistische en kortzichtige PVV’sers hebben we nodig, die zich (soms) laten gelden als de lieve moslim man.

      ‘En nou godvrrr, goddvvveerrdomme doe je normaal, vuile kinderdief’ (dat is de waarheid en simpeler kan het niet uitgedrukt worden) en trappen vervolgens even een deur aan diggelen voor de show. Dreiging moet genoeg zijn.

      En als je dat niet doet dan lopen ze over je heen, gebruiken je als pispaal of als schoothondje. En als je zo dom bent om toch eerlijk te zijn, dan vertrekken ze met je kind naar de Noorderzon.

      Ondertussen roepen vrouwen al jaren in koor, dat ze op zoek zijn naar eerlijkheid in de man, maar in werkelijkheid willen ze gewoon een meeloper die tegen ze liegt en gelijk geven als ze geen gelijk hebben.

      Als kind heb ik slechts twee keer een klap voor mijn kont gekregen. Die had ik echt verdiend en als ik die niet gekregen had, was ik misschien een asociaal jongetje geworden. Liegen, bedriegen en stelen was dan (misschien) wel normaal geworden. Af en toe moet je even tegen een muur oplopen.

      Na twee klappen voor de kont (vijf vingers rood erop en een vlucht van een meter in de lucht) was het verder gemakkelijk voor mijn vader; een boze blik of een dreiging van mijn vader was genoeg om me in het gareel te krijgen.

      Ik ken jongemannen genoeg die graag liegen en bedriegen en ik vermoed dat ze nooit een corrigerende tik hebben gehad. Ze zijn nooit eens goed afgeremd en dan slaan ze gemakkelijk door in het liegen en bedriegen. Teveel is ook niet goed natuurlijk, maar een goede correctie is noodzakelijk.

      Ook vrouwen hebben soms een barriere nodig (net als opstandige jongens en mannen), maar dat ligt niet lekker in het linkse feministische wereldje. Opeens zijn mannen en vrouwen dan niet meer gelijk en hoeven niet gelijk behandeld worden.

      Meten met twee maten heet dat.

      Morgen weer een gewone dag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s