Visionaire roman op komst; Als de euro valt.

.

.

Fragment uit mijn visionaire roman: Als de Euro valt.

.

De roman is in grote lijnen klaar en het is wachten op de val van de Euro, anders is het een van de vele doemdenkers verhalen.

.

Met Wout Wellink, directeur van de Nederlandse Bank als hoofdpersoon.

.

Fragment over Wout Wellink die dronken thuis komt (beetje sensatie achtig gedeelte, maar wel leuk).

.

De overgang van Word tekst naar deze blog is niet helemaal correct, maar ja…

 

Hij hoorde geen enkel geluid; het was er vreemd stil. Hij liep langzaam door de kamers, maar bespeurde geen tekenen van leven. Geen briefje voor vertrek naar een vriendin of de bridgeclub. De tv stond niet aan en de serene rust in de aangrenzende eetkamer werd nu voelbaar. Hij streek vermoeid door zijn haar. Waarschijnlijk was ze even op bed gaan liggen om te rusten en was in slaap gevallen. Ja, dat was het. Hij strompelde elegant naar boven maar ontdekte geen geronk of gesnurk. Geen enkel geluid of aanwezigheid bespeurbaar. Het bed was onbeslapen. Misschien zat ze nog ergens wat te lezen en wilde ze niet met hem praten.

  ‘Ik ben thuis hoor,’ riep hij wat vertwijfeld.

  En nog een keer, staande onderaan de trap.

  ‘Ik ben thuis hoor!’

  Geen antwoord

  ‘Waar was ze toch?’ dacht hij ontsteld.

  Hij wilde het liefst naar bed gaan, want hij voelde zich beroerd en minder goed in staat om na te denken. De stilte begon beklemmend te werken en hij liep zo rechtop als mogelijk naar de modern ingerichte keuken; niet helemaal schoon en opgeruimd en dat was alarmerend.

 Hij voelde een tocht langs zijn broekspijpen glijden en zijn blik werd naar de tegelvloer getrokken. Daar lag ze; bewegingsloos op haar rug en haar mond half open. Hij zag veel bloed boven haar mond en langs hang wangen; een bloedbad op zijn dure marmeren tegels. De adem van Wellink stokte, hij voelde zich verstijven en begon licht te trillen, terwijl hij met ontzetting naar het levenloze lichaam staarde.

  Godver.., schreeuwde hij schor, want zijn keel sloeg dicht van emotie. Het zweet brak hem aan alle kanten uit en hij kon zich niet meer losrukken van de aanblik van zijn dode vrouw voor hem op de grond. Ze was zoals gewoonlijk keurig gekleed in haar meloenachtige mantelpakje. Met haar 65 jaar was ze bijna zo oud als haar man, redelijk geconserveerd en volslank. Haar nog knappe, gave gezicht omgeven door donkerblond haar. Normaal zorgvuldig gekapt, maar lag nu in een chaotisch krans om haar hoofd als van een waanzinnige die de duivel had ontmoet.

  Wout voelde zich misselijk worden. Zijn peervormige lijf stond er wat verloren bij; zijn ogen waren dof van ellende. Daar stond hij de topman die alles kon bezweren en nu was zijn vrouw hardstikke dood.

  ‘Wat een schande! Wat een afgang! Hij moest direct de politie bellen of de ambulance,’ dacht hij panisch. In zijn zwaar bezopen toestand merkte hij dat zijn beoordelingsvermogen en inschattingsvermogen ver beneden ieder pijl was geraakt. Hij keek weer naar zijn vrouw in al haar machteloosheid en het bloed onder haar neus; afgezakt via haar wangen tot op haar hagelwitte blouse. Hij durfde haar niet beet te pakken, want hij wilde haar zoenen en alles weer goed maken wat hij ooit verzuimd had. Hij werd door schuldgevoel  afgeremd en in de shock vergat hij te handelen.

  Je vrouw dood op de vloer aantreffen terwijl je smoor bezopen bent. Zo beschonken, dat de adrenaline niets meer aan zijn tollende hersenen kon veranderen. Wat een schande! Hij was zo ziek en beroerd dat hij bang was om bezopen boven op haar te vallen. Hij wilde zich naar haar toe bukken, maar was bang om boven op haar te vallen; zo draaierig was hij. Toch met de moed der wanhoop wist hij zich op beide knieen te gaan zitten om haar gezicht voor een laatste maal te strelen.

Die verdraaide drank was meedogenloos op dit unieke moment van wanhoop. Hij wist zijn telefoon uit zijn jas te friemelen. Hij dacht een noodnummer te bellen, maar kwam in gesprek met zijn eigen voicemail op het kantoor. De tweede poging ging beter en met acrobatische toeren van zijn vingers wist hij het alarmnummer te bellen. Hij probeerde te spreken, maar er kwam geen geluid uit om verstaanbare woorden te vormen; zijn stem zat vast en als het los kwam, dan lispelde hij onsamenhangende geluiden.

  ‘Kan ik U helpen,’ zei de vrouw aan de andere kant van de lijn.

 Met zijn laatste krachten wist hij iets rochelends uit te brengen, maar hij begreep niet wat hij gezegd had en dacht alleen maar aan kotsen en voelde zijn maag samenkrimpen om te kotsen. Het kwam er met grote kracht aanzetten en gelukkig op het laatste moment wist hij de straal over zijn vrouw heen te richten. Bijna. Wat was de natuur toch meedogenloos. Kotsen over je eigen vrouw. Wout de sadist pur sang.

  ‘Ooorrgh.’

  Het spoot er nog eens vol uit; alle hamburgers uit zijn hele leven leken naar buiten te stromen als een brandweerspuit over zijn dode vrouw.

Verschrikkelijker kon een mens zich niet voelen. Hij wilde nu onmiddellijk dood gaan en samen sterven met zijn vrouw. De laatste adem leek zijn borst te beklemmen en hij verloor het bewustzijn.

 Daar lagen Wout de directeur van de Nederlandse Bank en zijn vrouw tussen kots en bloed. Het dramatische einde van de Wellink dynastie. Hoe gruwelijk en genadeloos was het leven.

  Een uur later kwam er beweging in een van de armen van de slachtoffers in het gruwelijke tafereel; het was de arm van de vrouw die in beweging was gekomen en haar ogen keken verschrikt naar de dode Wellink die in zijn kots en bloed lag.

  ‘Wout!’

    Ze dacht dat hij dood was.

  We waren hier getuige van een tragikomedie. Beide slachtoffers waren stomdronken. Vrouw Wellink had zich vergist in de fles wijn; ze was uitgegleden in de keuken en viel vol met haar neus tegen de rand van het aanrecht en het bloed spoot er uit. Ze verloor het bewustzijn en lag daarom op de naakte tegelvloer.

  ‘Wout, nee!’

  Ze dacht dat hij dood was.

  Beatrice wilde niet meer leven en zakte bewusteloos terug op de vloer.

  Een half uur later werd Wout wakker en zijn hand voelde nat. Het was bloed en verschrikt keek hij op en staarde in het levenloze gezicht van zijn bekotste vrouw. Met zijn laatste krachten wrong hij zichzelf overeind en belde de politie.

  ‘Mijn vrouw is vermoord.’

  ‘Weet u dat zeker!’

  ‘Natuurlijk weet ik dat zeker. Ik ben Wout Wellink van de Nederlandse bank, verdorie!’

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s