Valentijn van Nieuwenhuijzen; oplossing eurocrisis in 6 stappen.

.

.

Valentijn wil zijn baan behouden en smeert ons een Bilderberger-achtig plan in de maag. De risico’s van zijn eigen plan legt hij niet uit.

.

Valentijn solliciteert naar een uitnodiging in Davo’s. Moeder zal wel trots op haar whizzkid zijn.

.

Valentijn durft wel zijn nek uit te steken, maar vergeet dat die nek nu op het slagblok van de beul is komen te liggen. Als moeder dat toch eens wist! Dan ging hij voor straf naar zijn kamer!

.

Angela Merkel kan per privejet naar haar verborgen landhuis in Paraguay vliegen. Heeft Valentijn een vlucht adresje? Zoniet dan wordt het tijd. Zelfs ik krijg (nu al) de bijna onbedwingbare neiging om die koorbal voor zijn bek te slaan.

.

Valentijn haalt waarschijnlijk zijn moeder erbij als zijn plannetje in duigen valt. Moeder heeft haar zoon altijd beschermt tegen de harde werkelijkheid en zoonlief gelooft in economische sprookjes en Walt Disney.

.

Economen en investerings strategen verkopen echter (als het er echt op aan komt) liever hun moeder en hun land om hun eigen grootheidswaan in stand te houden. Een globalist is alleen verantwoording schuldig aan de nieuwe wereld-orde.

.

Terug naar de gulden is te duur, maar hij vergeet de keerzijde van zijn eigen plan uit te leggen, want die is vele malen duurder.

.

Onze pensioenen, spaargelden en welvaart worden op het spel gezet en als het mislukt dan is dat jammer.

.

Niet alleen jammer; het zal een volkswoede losmaken die niet gunstig zal uitvallen voor de verantwoordelijken.

.

.

 

Oplossing van de eurocrisis in 6 stappen

(10 reacties)     
Oplossing van de eurocrisis in 6 stappen

Oplossing van de eurocrisis in 6 stappen

VANDAAG 11:45( LAATSTE UPDATE: VANDAAG 11:55)

Als we het echt willen, kan de euro nog worden gered. Als het nieuwe masterplan de volgende zes stappen omarmt, is er zelfs een grote kans dat de toekomst van Europa weer zonnig wordt. Lees de column van Valentijn van Nieuwenhuijzen.

De Eurocrisis blijft zich voorslepen en met de nieuwe verkiezingen in Griekenland op komst en de almaar toenemende problemen in de Spaanse bankensector nadert de situatie opnieuw het kookpunt. Terwijl de spanning toeneemt, wordt in de media steeds vaker openlijk gespeculeerd over het doemscenario (het opbreken van de eurozone). Tegelijkertijd laat de geschiedenis zien dat de Europese Unie door crises gevormd wordt. Het feit dat er nu gewerkt wordt aan een ‘masterplan’ voor de toekomst van de eurozone onderstreept dat beleidsmakers zich voorbereiden op een nieuwe sprong voorwaarts in een poging de slechtst denkbare uitkomst te voorkomen.

De economische redenen om die stap te zetten zijn duidelijk, maar het stadium waarin rationaliteit een betrouwbare gids voor de ontwikkeling van de eurocrisis was zijn we allang voorbij. Echter, als we het echt willen, kan de euro nog worden gered. Als het nieuwe masterplan de volgende zes stappen omarmt, is er zelfs een grote kans dat de toekomst van Europa weer zonnig wordt.

In de eerste plaats moet er een betere diagnose worden gesteld van de oorzaak van de crisis. Aan de wortel van de crisis ligt het ontstaan van onhoudbare onevenwichtigheden op de handelsbalansen van de eurozonelanden. Deze onevenwichtigheden zorgde voor een grote afhankelijkheid van buitenlandse financiering in Zuid-Europa en Ierland en lieten de schuldberg van overheden en de private (lees: financiële) sector hard oplopen in die landen. Een oplossing moet daarom voorzien in het herstel van de concurrentiepositie en (daarmee) de handelsbalansen van probleemlanden. Daarnaast is een beleidsmechanisme nodig waarmee kan worden voorkomen dat de onevenwichtigheden ooit weer zo groot worden.

In de tweede plaats moeten we de kosten van de in het verleden gemaakte fouten slikken. De euro is altijd een politiek project geweest en politici in zowel het noorden als het zuiden moeten hun verantwoordelijkheid voor het starten van dit project ronduit erkennen. Dat zal er toe leiden dat de financiële en politieke kosten van het opruimen van de wanorde die het europroject heeft veroorzaakt kunnen worden geaccepteerd. Een deel van die kosten bestaat uit het verder afschrijven van leningen die aan de probleemlanden zijn verstrekt. Pas als dat gebeurd is, is het mogelijk om een nieuw en geloofwaardig uitgangspunt voor de regio als geheel te creëren om weer te gaan groeien.

In de derde plaats moet worden geaccepteerd dat de minst pijnlijke oplossing voor de huidige problemen verdere politieke en economische integratie is. Dit betekent dat de monetaire unie moet worden uitgebreid met een ‘bankenunie’: eenduidige Europees toezicht en een Europa breed depositogarantiestelsel. Daarnaast zou een politieke unie moeten worden gecreëerd, waardoor echte begrotingsintegratie mogelijk wordt (met een soort Europees ministerie van financiën) en waarin de belastingheffing en uiteindelijk de uitgifte van ‘euro-obligaties’ in enigerlei vorm daadwerkelijk worden gecentraliseerd op Europees niveau.

In de vierde plaats is er een nog krachtiger ‘firewall’ nodig. Het risico van besmetting via de financiële markten en het vertrouwen van huishoudens en bedrijven blijft bijzonder hoog. Dit kan alleen worden tegengegaan als de EU over het vermogen beschikt om een geloofwaardige ‘shock and awe’-tactiek toe te passen door kortetermijnliquiditeit in het systeem te injecteren. De ECB is de enige die daartoe in staat is. Dit is waarschijnlijk het gemakkelijkst te realiseren via het ESM, dat hiertoe een bankvergunning zou moeten krijgen.

De inflatierisico’s die kleven aan deze operatie zijn reëel, maar duidelijk minder urgent dan het bestrijden van het uiteenvallen van de Eurozone. De vraag is eigenlijk hoe lang de ‘moeder’ kan wachten met het toedienen van antibiotica aan het ‘Euro-kind’ dat dreigt te sterven aan een infectieziekte omdat ‘moeder’ bezorgd is over de gezondheidseffecten op lange termijn (inflatie) die de medicatie mogelijk kan veroorzaken.

In de vijfde plaats is een strategie voor groei op de korte termijn nodig. Het eenzijdige en gecoördineerde bezuinigingsbeleid van de afgelopen twee jaar heeft zichzelf in de staart gebeten. Hiervoor in de plaats zou een gecoördineerd investeringsbeleid moeten komen, een soort Mashallplan 2.0, dat zou moeten worden gefinancierd door de landen die dat kunnen. Laten we niet vergeten dat ondanks alle verklaringen over de noodzaak om onmiddellijk en stevig te bezuinigingen, Noord-Europa zich momenteel financiert tegen een negatieve reële rente. Eigenlijk worden die overheden op dit moment betaald om geld te lenen! Dan kunnen overheidsfinanciën toch onmogelijk een bindende beperking zijn om te investeren in betere groeivooruitzichten en overlevingskansen voor de regio.

In de zesde plaats moeten verdere structurele hervormingen worden doorgevoerd. Daarvoor zou een stimuleringsplan moeten worden gemaakt dat een geloofwaardige waarborg vormt dat alle lidstaten van de eurozone hun arbeids-, product- en goederenmarkten structureel zullen hervormen. Daarnaast moeten pensioen- en gezondheidsstelsels worden hervormd zodat die stelsels weer financieel dekkend worden. Dit vereist een hervormingsperiode van ten minste tien jaar die goedschiks of kwaadschiks wordt uitgevoerd.

Politieke, morele en intellectuele hordes

Het is duidelijk dat deze zes stappen makkelijker bedacht zijn dan uitgevoerd. Er moeten allerlei politieke, morele en intellectuele hordespolitieke, morele en intellectuele hordes worden genomen, maar het is moeilijk voor te stellen dat niet alle belanghebbenden op enig moment zullen inzien dat we het probleem moeten oplossen en dat we een overgang naar een duurzaam Europees project moeten zien te bewerkstelligen. Een terugkeer naar de tijd van vóór de euro of ons laten ‘opbeamen’ naar een euroloze dimensie kan een leuk onderwerp voor een sciencefictionroman zijn, maar gaat voorbij aan de enorme kosten waarmee dat gepaard zal gaan in de echte wereld. Elk serieus onderzoek naar deze kosten laat zien dat een eindspel van verdere politieke en economische integratie waarin we de euro houden veel aantrekkelijker is dan het opbreken van de eurozone. Laten we hopen dat beleidsmakers zich ook zullen realiseren dat hoe eerder ze dit zesstappenplan omarmen, hoe groter de kans is dat de euro de crisis overleeft. Het is nog altijd geen ‘mission impossible’, maar de tijd raakt op en actie is meer dan ooit nodig.

Valentijn van Nieuwenhuijzen

Hoofd strategie ING Investment Management

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s