Euro-bonds en Europese banken-unie.

.

.

Eurobonds en banken unie; briljant en zeer slim, maar gevaarlijk voor de democratie.

.

Mathijs bouman en Barosso verkopen desnoods hun moeders en hun land om hun baantje te behouden.

.

Ik ben getraind in het doemdenken en omvallen van de euro en Mathijs en Barosso bedenken van alles om de EU trein op de rails te houden.

.

Theoretisch lijkt het te kunnen en het benadert een breed en allesomvattend plan. Gelijk aan de Russische centrale bank met communistische controle en inzicht in alle activiteiten van de Europese banken.

.

In het communisme draait alles om eerlijk verdelen en dergelijke, maar uiteindelijk moeten toch een paar personen helemaal boven in -achter het ijzeren gordijntje- een beslissing nemen. En omdat dit mensen zijn met vooroordelen en andere gebrekkige inzichten, zullen ook zij de boel verprutsen.

.

Dus een eerlijke centraal geregelde banken regulatie van Europese banken is een utopie. Het blijft mensenwerk.

.

Mathijs Bouman: Barroso’s bankenunie is een prima idee

 

Wat is de kern van de eurocrisis? Liegende Grieken? Te hoge begrotingstekorten? Leeglopende zeepbellen op de huizenmarkt? Te hoge lonen in Zuid-Europa? Dat speelt allemaal mee. Maar de kern van de crisis zijn de Europese banken. Daar begon de ellende en daar zal het met een beetje pech ook eindigen.

Het waren de banken die het na de invoering van de euro een prima idee vonden om massaal geld uit te lenen aan Griekenland, Portugal, Spanje en Italië tegen de rente van Duitsland. Dat deden ze in de stille verwachting dat als het mis ging, er wel een noodfonds voor hen zou worden klaargezet, omdat zij too big to fail waren. Die bluf heeft aardig gewerkt. Helaas.

Toezichthouders keken weg. Het landsbelang, of in bijvoorbeeld Spanje en Duitsland, het regiobelang, stond voorop. Banken mochten en moesten kredieten blijven verlenen, want anders zou de zeepbel knappen.

Banken trekken overheden omver

Nu dat toch is gebeurt, zijn het de banken die, overladen met slechte obligaties, overheden omver dreigen te trekken. De Spaanse banken zijn te groot om gered te kunnen worden. Spanje dreigt eraan te bezwijken. In Ierland hebben ze aan den lijve ondervonden wat dat betekent. Nadat de Ierse banken waren genationaliseerd, konden de Ierse overheid acuut geen geld meer lenen op de kapitaalmarkt.

De noodmaatregelen die overheden en de centrale banken namen, maakte de bankensector alleen maar kwetsbaarder – hoe noodzakelijk de maatregelen op korte termijn ook waren. Banken werden gedwongen te fuseren of zwakke broertjes over te nemen. Daardoor zijn ze nu groter dan ooit; in veel gevallen niet alleen te groot om failliet te laten gaan, maar ook te groot om door een enkel land te worden gered.

De duizend miljard euro aan liquiditeiten van de ECB werd door Spaanse en Italiaanse banken gebruikt om nieuwe staatsobligaties van het eigen land op te kopen. Banken en overheden raakten daardoor nog meer met elkaar verknoopt en werden nog kwetsbaarder.

Aanpak niet voldoende

Als banken de kern van het probleem zijn, dan zijn ze ook onderdeel van de oplossing. Een streng stabiliteitspact, goed gevulde noodfondsen, het is allemaal belangrijk, maar zonder Europese aanpak van de bankensector niet voldoende.

Vandaar dat José Manuel Barroso, voorzitter van de Europese Commissie, donderdag voorstelde om de monetaire unie uit te breiden met een ‘bankenunie’. Hij deed dat voorstel tijdens een persconferentie waarin de aanbevelingen van de Commissie voor het economische beleid in de eurozone werden gepresenteerd.

In de bankenunie van Barroso is het toezicht op grote banken voortaan Europees geregeld. Eén centraal gezag controleert of banken teveel risico nemen, of de balansen gezond genoeg zijn, of er niet teveel krediet gaat naar zeepbellen. Nationale belangen en sentimenten spelen dan geen rol meer.

Bovendien kan men dan op Europees niveau besluiten of een bank moet worden gered, of dat een ordelijk faillissement beter is. Voor een nationale toezichthouder is een middelgrote bank al too big to fail, terwijl vanuit het oogpunt van het hele eurogebied een faillissement wellicht efficiënter is. Als we de banken niet kleiner kunnen maken, dan maken we de toezichthouder groter. Een prima idee.

Europese redding van banken

Er zitten echter ook kanten aan het plan, die in het huidige politieke klimaat minder goed zullen vallen. Bij Europees toezicht horen ook Europese reddingen. De kosten van het redden van een bank worden dan op Europees niveau gedragen.

Alleen dan zijn banken en overheden niet meer van elkaar afhankelijk en kunnen ze elkaar niet meer omver trekken. Barroso hintte niet voor niks op directe toegang voor Spaanse banken tot het permanente noodfonds ESM. De banken zouden dan geherkapitaliseerd worden zonder dat de Spaanse overheid onder curatele van Brussel en het IMF komt te staan.

Depositogarantiestelsel

Volgens dezelfde redenering moeten ook alle nationale depositogarantiestelsels opgaan in een Europees fonds voor gedupeerde spaarders. Alle grote Europese banken storten in één stroppenpot van waaruit de deposito’s worden gegarandeerd.

Het hoort allemaal bij een monetaire unie met vrij kapitaalverkeer en grensoverschrijdende banken. Maar bepaalde politici zullen het ongetwijfeld weer uitleggen als diefstal van Zuid-Europa en als overdracht van soevereiniteit.

Wat ze dan vergeten te vertellen is dat we zonder een bankenunie al helemaal geen soevereiniteit hebben, maar overgeleverd zijn aan de grillen van Spaanse bankbestuurders, Griekse toezichthouders en Amerikaanse speculanten. Een bankenunie geeft ons juist macht over onze toekomst terug.

Mathijs bouman; barosso’s banken unie goed id

Wat is de kern van de eurocrisis? Liegende Grieken? Te hoge begrotingstekorten? Leeglopende zeepbellen op de huizenmarkt? Te hoge lonen in Zuid-Europa? Dat speelt allemaal mee. Maar de kern van de crisis zijn de Europese banken. Daar begon de ellende en daar zal het met een beetje pech ook eindigen.

Het waren de banken die het na de invoering van de euro een prima idee vonden om massaal geld uit te lenen aan Griekenland, Portugal, Spanje en Italië tegen de rente van Duitsland. Dat deden ze in de stille verwachting dat als het mis ging, er wel een noodfonds voor hen zou worden klaargezet, omdat zij too big to fail waren. Die bluf heeft aardig gewerkt. Helaas.

Toezichthouders keken weg. Het landsbelang, of in bijvoorbeeld Spanje en Duitsland, het regiobelang, stond voorop. Banken mochten en moesten kredieten blijven verlenen, want anders zou de zeepbel knappen.

Banken trekken overheden omver

Nu dat toch is gebeurt, zijn het de banken die, overladen met slechte obligaties, overheden omver dreigen te trekken. De Spaanse banken zijn te groot om gered te kunnen worden. Spanje dreigt eraan te bezwijken. In Ierland hebben ze aan den lijve ondervonden wat dat betekent. Nadat de Ierse banken waren genationaliseerd, konden de Ierse overheid acuut geen geld meer lenen op de kapitaalmarkt.

De noodmaatregelen die overheden en de centrale banken namen, maakte de bankensector alleen maar kwetsbaarder – hoe noodzakelijk de maatregelen op korte termijn ook waren. Banken werden gedwongen te fuseren of zwakke broertjes over te nemen. Daardoor zijn ze nu groter dan ooit; in veel gevallen niet alleen te groot om failliet te laten gaan, maar ook te groot om door een enkel land te worden gered.

De duizend miljard euro aan liquiditeiten van de ECB werd door Spaanse en Italiaanse banken gebruikt om nieuwe staatsobligaties van het eigen land op te kopen. Banken en overheden raakten daardoor nog meer met elkaar verknoopt en werden nog kwetsbaarder.

Aanpak niet voldoende

Als banken de kern van het probleem zijn, dan zijn ze ook onderdeel van de oplossing. Een streng stabiliteitspact, goed gevulde noodfondsen, het is allemaal belangrijk, maar zonder Europese aanpak van de bankensector niet voldoende.

Vandaar dat José Manuel Barroso, voorzitter van de Europese Commissie, donderdag voorstelde om de monetaire unie uit te breiden met een ‘bankenunie’. Hij deed dat voorstel tijdens een persconferentie waarin de aanbevelingen van de Commissie voor het economische beleid in de eurozone werden gepresenteerd.

In de bankenunie van Barroso is het toezicht op grote banken voortaan Europees geregeld. Eén centraal gezag controleert of banken teveel risico nemen, of de balansen gezond genoeg zijn, of er niet teveel krediet gaat naar zeepbellen. Nationale belangen en sentimenten spelen dan geen rol meer.

Bovendien kan men dan op Europees niveau besluiten of een bank moet worden gered, of dat een ordelijk faillissement beter is. Voor een nationale toezichthouder is een middelgrote bank al too big to fail, terwijl vanuit het oogpunt van het hele eurogebied een faillissement wellicht efficiënter is. Als we de banken niet kleiner kunnen maken, dan maken we de toezichthouder groter. Een prima idee.

Europese redding van banken

Er zitten echter ook kanten aan het plan, die in het huidige politieke klimaat minder goed zullen vallen. Bij Europees toezicht horen ook Europese reddingen. De kosten van het redden van een bank worden dan op Europees niveau gedragen.

Alleen dan zijn banken en overheden niet meer van elkaar afhankelijk en kunnen ze elkaar niet meer omver trekken. Barroso hintte niet voor niks op directe toegang voor Spaanse banken tot het permanente noodfonds ESM. De banken zouden dan geherkapitaliseerd worden zonder dat de Spaanse overheid onder curatele van Brussel en het IMF komt te staan.

Depositogarantiestelsel

Volgens dezelfde redenering moeten ook alle nationale depositogarantiestelsels opgaan in een Europees fonds voor gedupeerde spaarders. Alle grote Europese banken storten in één stroppenpot van waaruit de deposito’s worden gegarandeerd.

Het hoort allemaal bij een monetaire unie met vrij kapitaalverkeer en grensoverschrijdende banken. Maar bepaalde politici zullen het ongetwijfeld weer uitleggen als diefstal van Zuid-Europa en als overdracht van soevereiniteit.

Wat ze dan vergeten te vertellen is dat we zonder een bankenunie al helemaal geen soevereiniteit hebben, maar overgeleverd zijn aan de grillen van Spaanse bankbestuurders, Griekse toezichthouders en Amerikaanse speculanten. Een bankenunie geeft ons juist macht over onze toekomst terug.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s